گفتم :
خدای من ! دقایقی بود درزندگانیم که هوس می کردم سرسنگینم را که پرازدغدغه ی دیروزبود وهراس فردا ، برشانه های صبورت بگذارم ، آرام برایت بگویم و بگریم .
درآن لحظات شانه های توکجا بود؟
گفت :
عزیزترازهرچه هست ، تونه تنها درآن لحظات دلتنگی که درتمام لحظات بودنت برمن تکیه کرده بودی ،
من آنی خود را از تودریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی !
من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد باشوق تمام لحظات بودنت رابه نظاره نشسته بودم .
گفتم :
پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی این گونه زاربگریم؟
گفت :
عزیزترازهرچه هست ، اشک تنها قطره ای است که قبل ازآنکه فرود آید عروج می کند، اشکهایت به من رسید ومن یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا بازهم ازجنس نورباشی وازحوالی آسمان ، چراکه تنها اینگونه می شودتاهمیشه شادبود .
گفتم :
آخرآن سنگ بزرگی که برسرراهم گذاشتی برای چه بود؟
گفت :
بارهاصدایت کردم ، آرام گفتم : ازاین راه نرو
که به جایی نمی رسی ! توهرگزگوش نکردی وآن سنگ بزرگ فریاد بلند من بود که عزیزترازهرچه هست ، ازاین راه نرو که به ناکجا آباد هم نمی رسی !
گفتم :
پس چرا آنهمه درد دردلم انباشتی ؟
گفت :
روزیت دادم تا صدایم کنی چیزی نگفتی ، پناهت دادم تاصدایم کنی چیزی نگفتی ، بارها گل برایت فرستادم کلامی نگفتی !
میخواستم برایم بگویی وحرف بزنی ، آخرتوبنده ی من بودی ، چاره ای نبود جزنزول درد که تنها اینگونه شد توصدایم کردی !
گفتم :
پس چرا همان باراول که صدایت کردم درد را ازدلم نراندی ؟
گفت :
اول بارکه گفتی خدا آن چنان به شوق آمدم که حیفم آمد باردگر خدای تورا نشنوم!
تو بازگفتی خدا ، ومن مشتاق تر برای شنیدن خدایی دیگر...
من میدانستم تو بعد ازعلاج درد بر خداگفتن اصرارنمیکنی وگرنه همان باراول شفایت میدادم !
گفتم:
مهربانترین خدا ، دوست دارمت ...
گفت : عزیزترازهرچه هست ، من دوست تردارمت !

 

از دوستم حمید جان تشکر میکنم که این متن زیبا رو توی نظرات واسم گذاشتن منم تصمیم گرفتم بزارمش رو وبلاگم

نوشته شده در پنجشنبه هفتم مهر 1390ساعت 20:57 توسط saba| |